Programmatic Basis

of the Hamburg network Right to the City

Preamble. The Right to the City lies in plain view. It’s hanging from the trees and you will find it hidden beneath the ground you walk on. It’s already being practiced and shall be recognized as a human right. It is directed against the sad status quo of the real existing cities of today. It is the promise of a world that will be appropriated and reinvented by the people regardless of nation, sex, religion or capital.

We are writing this agenda in a European metropolis during a time when it has become obvious that the crisis of urbanized globalized capitalism is leading to an attack on the civilized achievements of decades past. All resources and social relations are subject to capitalist exploitation and widespread valorisation. More and more members of the population have to face the ever increasing casualisation of employment and are pushed into precarity – while the wealth of the few grows unchecked. Racism has once again been institutionalized. Right-wing populist movements are gaining ground with their promise to solve the crisis as a nationalist community in a reactionary manner. They are striving unceasingly to create a new world order of a brutalized class society.

The Right to the City is a radically different response to this crisis. It stands for collective self-organization, participation of all in the wealth that everyone in society has worked for, as well as the socialization of resources. It stands for diversity and democratic cosmopolitanism and the right to centrality within the city.

The right to this centrality is the freedom of movement for everybody throughout the whole urban realm: To use the space for play and to meet and gather and to exchange ideas. The people need more than a place to sleep, a place to work, an event to visit or a shopping area to spend money. The People need access. Access to the whole arsenal of urban opportunities and resources such as housing, education, income and health care.

The right to diversity stands for the multitude of voices, the great heterogeneity of the people, solidarity in spite of differences, and the right to define themselves — independently of origin, color or sex. It is directed against the normative idiocy of capitalism.

The Right to the City has no upper limit. Half of humanity already lives in cities. For many, they are places of hope. Some were driven there by wars, land grabbing or unemployment. Some will finally be able to leave the segregating differences of origin, caste and identity behind them. To exclude people from these places, to select them according to biographical or economic contingencies, is deeply inhumane. It is precisely the diversity of the arrivals, which has always made urban life exciting and liberating.

The Right to the City means collective self-organization. It is about the creative power of the many in a new and democratic cosmopolitism. We are not going to humbly appeal to authorities and/or other parties to be allowed to participate and practice our activities. We will make the city ourselves. Democracy does not exhaust itself merely by means of citizen participation, elections and „Yay or Nay“ decisions in referenda. We start self- organized neighbourhood assemblies with desirable collective goals which we plan ourselves, and appropriate spaces and places by occupying and squatting.

The Right to the City spatializes social struggles. The struggle with the capitalist world order becomes concrete: Instead of privatization, division and commercialization of the urban realm, we demand equal access for all residents to urban resources and spaces.

The Right to the City grows from criticism into experiment. This experiment has many forms: we appropriate places. We act to permanently withdraw real estate from the market. We defend the rights of tenants. We oppose and fight against exclusion and repression. We are experimenting with collective models and methods of property ownership and self-management. We exhaust the current legal situation, and even exceed it if necessary. We are pushing forward to expedite legal changes. In finding new financing methods we attempt to realize prototypes and various model projects. We undermine the capitalist order in order to eventually arrive at a new, all-embrazing communization and socialization of the properties.

The Right to the City links urban struggles and conflicts. These diverse experiments and campaigns with or without conflicts – for housing and active participation, against gentrification, segregation, and oppression of all kinds – are elements of our movement for the right to the city. They pursue different strategies, and relate to each other by forming chains of cooperation that will neither be divided nor defeated nor in any way played off against each other.

The Right to the City never ends at its own city limits. The struggle for a right to the city takes place all over the world, from San Francisco to Mumbai, from Gothenburg to Durban. The urban revolution requires new forms of solidarity, exchange and joint action with other cities and other urban projects.

The Right to the City is indivisible. It applies to all.

This text does not by any means represent a completed program. It wants to be expanded, edited and modified. It is nothing without collective practice and urban action. Let’s get on with it!

Hamburg, 21 January 2017

Programme de base

du réseau hambourgeois „droit à la ville“

Préambule – Le droit de la ville se situe dans la rue. Il est suspendu dans les arbres. Il se cache sous les pavés. Il est d’ores et déjà mis en pratique. Il s’oppose au triste statut quo des villes d’aujourd’hui. C’est une promesse : Un monde que les personnes se réapproprient et dans lequel elles se réinventent, au-delà des nations, des sexes, des religions et du capital.

Ce programme est rédigé dans une métropole européenne à une époque où la crise du capitalisme urbanisé et globalisé représente une offensive envers les acquis de civilisation des
derniers siècles. L’ensemble des ressources et des relations sociales sont soumises à la valorisation capitaliste. Des parts de plus en plus grandes de la population sont confrontées à une précarisation
grandissante alors que les richesses d’une minorité continuent de s’accroitre. Le racisme s’institutionnalise de nouveau. Les mouvements populistes gagnent du terrain en promettant de résorber la crise au travers d’une forme réactionnaire qui est le nationalisme et aspire ouvertement à une nouvelle société de classes brutalisée.

Le droit à la ville est une autre réponse radicale à la crise. Il défend l’auto- organisation collective, la participation de toutes et tous à la richesse sociale produite, la
socialisation des ressources, la diversité, le cosmopolitisme et la centralité.

Le droit à la centralité, c’est la liberté pour toutes et tous de se mouvoir dans l’espace urbain, de l’utiliser, d’y jouer, de s’y rencontrer, d’y échanger. Il s’agit bien plus qu’un lieu pour dormir, qu’un lieu de travail, qu’un lieu culturel ou qu’un lieu de shopping dans une zone commerciale. Il s’agit de permettre l’accès à toutes et à tous aux possibilités et ressources urbaines, telles que le logement, l’éducation, les salaires et les services de soins.

Le droit à la diversité renvoie à la pluralité, à la solidarité active dans la différence et le droit de se définir indépendamment de l’origine, de la couleur de peau ou du sexe. Il se dresse contre les idioties normatives du capitalisme.

Le droit à la ville ne connaît pas de limites. La moitié de l’humanité vit déjà dans des villes. Pour beaucoup, elles sont des lieux d’espoir qui les propulsent dans des guerres,
l’accaparement de terres, le chômage, dans lesquelles il leur est aussi possible de laisser derrière eux leur origine, leur caste, leur identité. Exclure les personnes de ces lieux, voire les sélectionner d’après les hasards économiques ou biographiques est plus qu’inhumain. C’est justement la diversité des arrivant.e.s qui depuis toujours rend la vie en ville excitante et libératrice.

Le droit à la ville, c’est l’auto-gestion collective. Il en va de la participation par le plus grand nombre dans de nouvelles formes de démocratie. Nous n’appelons ni les institutions ni les partis politiques à participer, nous faisons la ville nous-mêmes. La démocratie ne se résume pas à la participation citoyenne, à des votes ou des décisions binaires „oui-non“ dans les référendums. Nous mettons en place des comités de quartiers auto-gérés ou élaborons des rêves collectifs. Nous planifions nous-mêmes et nous nous approprions des espaces via l’occupations de lieux.

Le droit à la ville crée un espace de luttes sociales. L’affrontement avec l’ordre capitaliste y devient concret : contre les privatisations, la division et la commercialisation des espaces urbains, nous donnons un accès équitable aux ressources et aux espaces urbains à toutes et tous les habitant.e.s.

Le droit à la ville dépasse la critique pour devenir une expérience. Cette expérience à plusieurs formes : Nous prenons possession de lieux qui sont délaissés. Nous retirons du
marché des lieux de façon pérenne. Nous défendons les droits des locataires et des sans domicile. Nous nous battons contre l’exclusion et l’expulsion. Nous expérimentons des modèles collectifs alliant propriété et auto- gestion, nous repoussons le droit en vigueur, voire le passons outre lorsque c’est nécessaire. Nous forçons la modification des textes de loi et trouvons de nouveaux modes de financement afin de concrétiser des modèles et des projets. Nous criblons l’ordre capitaliste afin de parvenir à long terme à une socialisation nouvelle et globale.

Le droit à la ville fait converger les luttes urbaines. Ces expériences et combats multiformes, pour le logement et la participation, contre la gentrification, la ségrégation et les
rapports d’oppression de toute sorte, sont des aspects constituants le mouvement pour le droit à la ville. Suivant des stratégies différentes, ils sont pour autant interdépendants, constituent des
chaînes humaines et ne se laissent pas tenter par le jeu de la concurrence.

Le droit de la ville ne se limite pas aux portes de sa propre ville. Les luttes pour le droit à la ville ont lieu partout dans le monde; de San Fransisco à Mumbai, de Göteborg à Durban. La révolution urbaine exige de nouvelles formes de solidarité, l’échange et l’action collective avec d’autres villes et d’autres projets urbains.

Le droit à la ville est indivisible et valable pour toutes et tous.

Ce texte n’est pas un programme définitif. Il doit être complété, retravaillé et modifié. Il n’est rien sans mise en pratique et actions urbaines collectives. Allons-y!

Hambourg, le 21 Janvier 2017

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΒΑΣΗ

Του δικτύου „δικαίωμα στην πόλη“ της πόλης του Αμβούργου

Προοίμιο- το δικαίωμα στην πόλη βρίσκεται κυριολεκτικά στους δρόμους. Είναι στον αέρα. Κρύβεται κάτω από πλακόστρωτα. Εφαρμόζεται ήδη. Στρέφεται ενάντια στο θλιβερό κατεστημένο των πόλεων του σήμερα. Και πάνω απ ́ όλα eίναι μια υπόσχεση: για εναν κόσμο που αυτοί και αυτές που τον κατοικούν τον βιώνουν πέρα από διαφορές που σχετίζονται με το έθνος, το φύλο, την θρησκεία και τη λογική του κεφαλαίου.

Διατυπώνουμε σήμερα μια ατζέντα σε μια ευρωπαϊκή μητρόπολη σε μια εποχή, στην οποία η κρίση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού στο χώρο της πόλης κορυφώνεται γύρω από μια επίθεση πάνω στα πολιτισμικά επιτεύγματα των προηγούμενων δεκαετιών. Όλο το σύνολο των πόρων και των κοινωνικών σχέσεων υπάγεται πλέον στη λογική της καπιταλιστικής αξίας. Όλο μεγαλύτερα μέρη του πληθυσμού εκτίθενται σε μια αυξανόμενη επισφάλεια ενώ ο πλούτος για τους λίγους αυξάνεται συνεχώς. Ο ρατσισμός μοιάζει να θεμελιώνεται πάλι θεσμικά. Νεοδεξιά λαϊκιστικά κινήματα κερδίζουν έδαφος υποσχόμενα την επίλυση της κρίσης σε βάση μιας αντιδραστικής μορφής ως εθνική κοινότητα, αποσκοπώντας απροκάλυπτα στη βία μιας νέας ταξικής κοινωνίας.

Το „δικαίωμα στην πόλη“ είναι μια ριζικά διαφορετική απάντηση σε αυτή την κρίση. Σημαίνει την συλλογική αυτοδιοργάνωση, συμμετοχή όλων στον κοινωνικά αποκτημένο πλούτο και κοινωνικοποίηση των πόρων. Σημαίνει διαφορετικότητα, κοσμοπολιτισμό και το δικαίωμα να ζει κανείς και ν ́ απολαυμβάνει το κέντρο της πόλης.

Αυτό το δικαίωμα στην κεντρικότητα είναι η ελευθερία για όλους να κινούνται στο συνολικό χώρο της πόλης, να τον χρησιμοποιούν, να παίζουν σ ́ αυτόν, να συναντιούνται, να ανταλλάσουν ιδέες. Είναι κάτι παραπάνω από ένας χώρος ύπνου, μια θέση εργασίας, μια εκδήλωση, ή σόπινγκ σ ́ένα εμπορικό κέντρο. Πρόκειται για την πρόσβαση σε όλο το φάσμα δυνατοτήτων και πόρων, όπως την κατοικία, την μόρφωση, το εισόδημα, ή την υγειονομική περίθαλψη.

Το δικαίωμα στη διαφορετικότητα σημαίνει πολυφωνία, αλληλέγγυα πράξη των διαφορετικών και το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό ανεξάρτητα απο καταγωγή, χρώμα του δέρματος ή φύλο. Στρέφεται ενάντια στους κανονιστικούς αυτισμούς του καπιταλισμού.

Το „δικαίωμα στην πόλη“ δεν περιορίζεται από ανώτατα όρια. Το ήμισυ της ανθρωπότητας ζει ήδη σε πόλεις. Για πολλούς είναι χώροι ελπίδας, στους οποίους τους οδηγούν πολέμοι, η αρπαγή γης, η ανεργία και στους οποίους μπορούν να αφίσουν πίσω την καταγωγή, την κάστα ή την ταυτότητα. Ο αποκλεισμός αυτών των ανθρώπων από αυτούς τους χώρους και οι διακρίσεις βασιζόμενες σε βιογραφικές η οικονομικές συμπτώσεις είναι βαθύτατα απάνθρωποι μηχανισμοί. Είναι η ποικιλία αυτών που έρχονται που ανέκαθεν έκανε την ζωή στην πόλη συναρπαστική και απελευθερωτική.

Το „δικαίωμα στην πόλη“ σημαίνει συλλογική αυτοδιοργάνωση. Πρόκειται για την δύναμη σχεδιασμού των πολλών στην βάση νέων δημοκρατικών σχημάτων. Δεν κάνουμε έκκληση σε δημόσιες αρχές και κόμματα να μας επιτραπεί να συμμετέχουμε, φτιάχνουμε οι ίδιοι μας την πόλη. Η δημοκρατία δεν εξαντλείται σε συμμετοχή των πολιτών, εκλογές ή ναι-όχι αποφάσεις σε δημοψηφίσματα. Ξεκινάμε με αυτοδιοργανωμένες συνελεύσεις περιφερειών ή συλλογικές παραγωγές επιθυμιών, σχεδιάζουμε μόνοι μας και αποκτούμε χώρους με καταλήψεις.

Το „δικαίωμα στην πόλη“ χαρτογραφεί τον χώρο των κοινωνικών αγώνων. Η σύνγκρουση με την καπιταλιστική τάξη παίρνει συγκεκριμένη μορφή: Ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και στην εμπορευματοποίηση των αστικών χώρων αντιπαραθέτουμε την ισότιμη πρόσβαση όλων των κατοίκων στους πόρους και χώρους της πόλης.

Το „δικαίωμα στην πόλη“ περνάει έτσι από την κριτική στο πείραμα. Αυτό το πείραμα έχει πολλές μορφές: Οικειοποιούμαστε χώρους ανερώτητα. Αφαιρούμε χώρους μόνιμα απο την λογική της αγοράς. Υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα των ενοικιαστών και των αστέγων. Αντιστεκόμαστε στον αποκλεισμό και την εκτόπιση. Πειραματιζόμαστε με συλλογικά μοντέλα ιδιοκτησίας και αυτοδιοίκησης: εξαντλούμε τα περιθώρια των δυνατοτήτων της υπάρχουσας νομικής κατάστασης και αν χρειαστεί την ξεπερνάμε. Προωθούμε τροπολογίες νόμων και βρίσκουμε νέες μεθόδους χρηματοδότησης του χώρου για να πραγματοποιήσουμε νέα πρότυπα έργων. Κατασκευάζουμε ρωγμές στην καπιταλιστικη ταξη και μηχανευόμαστε σκευωρίες μιας νέας ολοκληρομένης κοινωνικοποίησης.

Το „δικαίωμα στην πόλη“ ενορχηστρώνει τους αγώνες στην και για την πόλη. Αυτά λοιπόν τα ποικίλα πειράματα και οι αγώνες – για ζωτικό χώρο και συμμετοχή, ενάντια στον εξευγενισμό, τον αποκλεισμό και τις σχέσεις καταπίεσης κάθε μορφής – είναι τα στοιχεία του κινήματος „δικαίωμα στην πόλη“. Ακολουθούν διαφορετικές στρατηγικές, αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, φτιάχνουν αλυσίδες γεγονότων και δεν υπονομεύουν αλλήλους.

Το „δικαίωμα στην πόλη“ δεν τελειώνει στα όρια μιας πόλης. Οι συγκρούσεις για το „δικαίωμα στην πόλη“ συμβαίνουν παντού: Απο το Σαν Φρανσίσκο μέχρι τη Βομβάη, απο το Γκέτεμπορκ μεχρι το Ντέρμπαν. Η επανάσταση του χώρου απαιτεί νέα σχήματα αλληλεγγύης, ανταλλαγής και κοινής δράσης με άλλες πόλεις.

Το „δικαίωμα στην πόλη“ ειναι αδιαίρετο. Ισχύει για όλους και όλες.

Αυτό το κείμενο δεν είναι ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα. Είναι ανοικτό στο να συμπληρωθεί, να επεξεργαστεί και να μεταβληθεί. Δεν μπορεί να υπάρξει τίποτα χωρίς συλλογική πράξη και δράση στούς χώρους της πόλης. Ας ξεκινήσουμε!

Αμβούργο, 21 Ιανουαρίου 2017

Migration meets the city. Against hysteria – for a different urban planning

10 theses against the current emergency urbanism and a planned referendum against refugee housing.

1. A referendum about housing for refugees in which they can’t take part? No way.

Asylum seekers are not entitled to vote and can’t take part in a referendum. Inhabitants organized in the „Initiatives for Integration“ IFI have declared that they would act „in the interest of refugees“ when opposing big housing complexes. De facto, however, the refugees are locked out. Such a referendum is an assault on basic rights of refugees – and on the right to the city.

2. The misery in the refugee camps admits no delay.

The miserable situation in containers, warehouses, ex-DIY-markets and other mass shelters has to be stopped as fast as possible. Even if we criticize the concrete planning of the Hamburg senate: Its decision to react quickly is right. Hamburg needs 79000 accomodations until the end of 2016. And this is only the official number. The misery in the camps has to be eliminated by conversion of existing houses as well as by building new housing. As fast, as much, as central, as high as necessary and possible. (mehr …)

Migration findet Stadt. Gegen die Hysterie – für eine andere Planung.

Was wir am derzeitigen Notstandsurbanismus kritisieren und warum wir einen Volksentscheid gegen Großunterkünfte für Flüchtlinge für falsch halten.

1. Direkte Demokratie, in der die Hauptbetroffenen nichts zu sagen haben? Geht gar nicht.

Asylbewerberinnen und -bewerber sind nicht wahlberechtigt und können bei einem Volksentscheid nicht mitmachen. Die Anwohnerinnen und Anwohner, die sich in den „Initiativen für Integration“ organisiert haben, können daher noch so oft beteuern, sie handelten „im Interesse der Flüchtlinge und der Anwohner“, wenn sie gegen den Bau von Großsiedlungen vorgehen. De facto bleiben bei Volksentscheiden, Klagen und juristischen Einwänden die Geflüchteten ausgesperrt.

2. Die Not der Geflüchteten duldet keinen Aufschub

Die elende Situation in den Containern, Lagerhallen, Ex-Baumärkten und anderen Massenunterkünften muss so schnell wie möglich behoben werden. Bei aller Kritik an der neoliberalen Agenda, die bundesweit die Stadtentwicklungspolitik dominiert: Es ist eine richtige Entscheidung, dass der Hamburger Senat schnell agiert. Hamburg braucht bis 2016 rund 79.000 Plätze. Und das ist nur die offizielle Zahl. Die Not in den Lagern muss durch Umbau von Bestand und durch Neubau behoben werden. So schnell, so viel, so zentral, so hoch wie eben nötig und möglich. (mehr …)